Giving a fuck is too mainstream.

Lütfen ya.

Tek istediğim şey şu anda Venice Bistro’da oturup bir bardak Amber Ale içmek. 

Tabii neredeyse Aralık olduğu için okyanustan gelen rüzgar birazcık insanın dudaklarını acıtıyor. Ama buna rağmen dışarıdaki plastik sandalyelerden birinde oturup buz gibi bira eşliğinde kocaman dalgaları seyretmek oldukça keyifli.
Hafiften yağmur çiseliyor. “Seems it never rains in Southern California” şarkısının yalan olduğu da böylece anlaşılıyor. Etrafta da kimse yok. Dan ve bir iki kaykay yapan sigara içen eleman daha. Kum o kadar güzel kokuyor ki, of. Biramı bitirip kanka garsona seslendikten sonra alıyorum Dan’i, çıplak ayakla kuma basa basa yürütüyorum okyanusa kadar. “’Çattık’ diyor mu lan acaba içinden” diye düşünüyorum. “Gerçekten kızın derdi ne yani Aralık gelmiş, eve gidip film falan izlesek.” 
Bana ne ya, o giderse gitsin. Kırk yılda bir istediğim zaman oraya gidebilmişim, bari anı değerlendireyim. Ayaklarım soğuk ve ıslak kuma değsin. Garip yosunlar gıdıklasın. Can kurtaran kulübelerinin içlerini hep merak etmişimdir zaten. Girer birinde ısınırım.

Nasıl olsa birkaç saat sonra renkli karanlık oda sınavı var ve ben çalışmak yerine tırnak yiyip eski fotoğraflara falan bakıyorum.